As e os profesionais de Traballo Social presentes no "XI Congreso Estatal" queremos manifestar a nosa posición respecto á situación actual de crise xeneralizada:

Cada día, é máis evidente o fracaso dun modelo de crecemento que esqueceu, deixado a un lado, e mesmo desprezado, os máis elementais principios de equidade, xustiza social, desenvolvemento humano e sostibilidade.

Non é a primeira vez que, dende a nosa profesión, chamamos a atención sobre o feito de que, o crecemento económico sen equidade, é unha vía morta como desgraciadamente estamos a experimentar.

A través da Federación Internacional de Traballadores Sociais (FITS), ante a ONU e outros organismos internacionais, insistimos na necesidade de construír un modelo diferente, non baseado no beneficio económico, senón nun Desenvolvemento Humano sostible e harmónico.

As claves orixinarias da quebra do actual modelo sitúanse, como tantas veces ao longo da historia, no enriquecemento sen escrúpulos duns poucos (moi poucos) a custa dos padecementos ou a inestabilidade do resto do mundo.

As/os Traballadores Sociais estamos convencidos e convencidas -porque ese é o obxecto esencial do noso labor- de que as estruturas máis inamovibles poden cambiarse. Sabemos, pola nosa experiencia, que os muros que parecen infranqueables sempre son superables e que onde existe miseria e lama se pode edificar -coas persoas- esperanza e benestar.

Nada é inamovible. Os que pretendan facernos crer que as dinámicas sociais, económicas ou políticas son unha cuestión en mans dos deuses do mercantilismo, ou doutras intocables estruturas de poder, están desprezando á sociedade no seu conxunto e a cada un de nós e nós de xeito individual.

A cidadanía é soberana do seu destino. Podemos e debemos coñecer a situación e transformala se con iso nos achegamos a cubrir as cotas de benestar e felicidade a que temos dereito.

Ante a actual conxuntura, e en contra de sectores de opinión que paradoxalmente, ás veces son responsables desta, e que, aínda así, insisten en defender a desregularización de dereitos, a continuidade dun neoliberalismo voraz e imparable, e a redución do gasto social, posicionámonos coa poboación máis vulnerable sobre a que recae o maior custo da crise.

Cremos e sabemos que hai un modelo anti crise á marxe destes parámetros caníbales. Un modelo que debemos liderar dende a Cidadanía, sendo conscientes de que, é o Estado, quen debe garantilo.

Un modelo os eixes da cal vertebradores e irrenunciables son:

• Afrontar a inseguridade, garantindo os dereitos básicos da cidadanía dende o público e con rebeldía plena fronte ás desigualdades territoriais, de xénero e de condición social ou ante o recorte dos dereitos que algúns proclaman como solución.
   
• Considerar o investimento público en servizos e infraestruturas como eixe clave para a creación de emprego, reactivador dunha nova economía a escala humana e como factor clave de cohesión social. Dentro deses servizos e infraestruturas, consideramos que os Servizos Sociais son o sector estratéxico ideal para a xeración de emprego, de riqueza e de avance cara a novos dereitos.
   
• Incrementar URXENTEMENTE o esforzo na protección social ante as situacións de desemprego, de risco de pobreza, exclusión social e situacións que perpetúan a vulnerabilidade e que, co tempo, teñen un custo humano e económico insostible.
   
• Implementar unha nova fiscalidade, moito máis progresiva, na que pague sensiblemente máis o que máis ten, para que todos e todas poidamos ter garantida a cobertura das nosas necesidades sociais e o exercicio de dereitos.
  

Dende o Traballo Social, con toda a nosa experiencia de intervención ante as situacións de risco e exclusión social, reclamamos dúas medidas inmediatas como dereito subxectivo:

• Renda mínima que permita un nivel de vida digna para todas as persoas que carezan de recursos económicos
   
• Garantía de Servizos Sociais para a inserción social

Hoxe en Zaragoza, neste XI Congreso, manifestamos o noso compromiso para achegar: